Welke centrale stelling verdedigt Ignatius Donnelly in zijn Atlantisboek over het ontstaan van vroege beschavingen?
Donnelly zag Atlantis als het gemeenschappelijke oorsprongscentrum van talrijke culturele prestaties. Overeenkomsten tussen mythen, bouwwerken en gebruiken duidde hij als sporen van verspreiding vanuit die verzonken wereld. Zijn inleiding zet dit programma uitdrukkelijk uiteen. Dit is een diffusionistische verklaring: culturele overeenkomsten worden toegeschreven aan overdracht vanuit één centrum. Overeenkomst alleen bewijst echter noch contact, noch een gemeenschappelijke herkomst uit Atlantis. De receptiegeschiedenis onderzoekt waarom zulke totaalmodellen overtuigend konden lijken, zonder ze over te nemen. De andere verklaringen voor culturele overeenkomsten spreken Donnelly’s centrale oorsprongsthese tegen. Zijn model moet daarom als historische bewering worden beschouwd, niet als vaststaand resultaat.


