De sluiting van het goudloket betekende dat buitenlandse centrale banken hun dollarvoorraden niet meer onder de eerdere voorwaarden konden omwisselen voor Amerikaans goud. President Richard Nixon kondigde de opschorting van de goudconvertibiliteit in augustus 1971 aan.
Deze inwisselbaarheid was een dragend element van de naoorlogse monetaire orde van Bretton Woods. De opschorting verzwakte het bestaande stelsel ingrijpend. De overgang naar het brede gebruik van flexibele wisselkoersen verliep daarna in verdere stappen.
De maatregel verbood het aanhouden van dollarreserves niet. Evenmin moesten alle centrale banken hun eigen goud afstaan. Doorslaggevend was het einde van de eerdere officiële inwisselgarantie aan buitenlandse monetaire autoriteiten.