De Walhalla is een gedenkplaats waar geselecteerde personen uit het Duitse taalgebied met borstbeelden en gedenkplaten worden geëerd. Koning Lodewijk I van Beieren liet het gebouw in de 19e eeuw oprichten. De buitenkant grijpt terug op de architectuur van een antieke tempel.
De portretten binnen staan niet voor een gezamenlijke begrafenis van de afgebeelde mensen. Ze dienen de herinnering en weerspiegelen ideeën over welke prestaties als voorbeeldig moesten gelden. De selectie ontstond in een historische, politieke en culturele context en werd later aangevuld. Zo’n verzameling is daarom geen volledige of tijdloze lijst van alle belangrijke mensen. Bouwvorm, herdenkingsfunctie en selectiegeschiedenis hangen samen, maar beschrijven verschillende kanten van het monument.