W jaki sposób podczas budowy mostu Brooklińskiego chroniono przed przedostawaniem się wody do komór roboczych pod filarami rzecznymi?
Do budowy Mostu Brooklińskiego wykorzystano kesony pneumatyczne. W ich komorach roboczych z otwartym dnem utrzymywano powietrze pod zwiększonym ciśnieniem. Powietrze przeciwdziałało naporowi wody, utrzymując wodę z dala od obszaru roboczego. Robotnicy usuwali grunt z wnętrza kesonu. W miarę postępu wykopów keson opuszczał się pod ciężarem wznoszonej nad nim konstrukcji murowanej. Po osiągnięciu zaplanowanej głębokości posadowienia puste przestrzenie wypełniano betonem i stawały się częścią fundamentów. Praca pod podwyższonym ciśnieniem była niebezpieczna. Zbyt szybkie uwolnienie ciśnienia przy opuszczaniu komór może spowodować chorobę dekompresyjną, często zwaną wówczas chorobą kesonową. Most otwarty w 1883 roku jest zatem znaczący nie tylko ze względu na swoje kable i kamienne wieże, ale także ze względu na wymagające prace fundamentowe głęboko pod powierzchnią wody.


