Op welk principe berust het lokaliseren van neerslag met een weerradar?
Een weerradar zendt elektromagnetische pulsen uit en ontvangt het kleine deel dat neerslagdeeltjes naar het apparaat terugstrooien. Uit de looptijd van de echo is hun afstand af te leiden. De stand van de antenne geeft de richting. De sterkte van het terugkerende signaal hangt onder meer af van de grootte, het aantal en de soort deeltjes. Daarmee kunnen deskundigen neerslaggebieden herkennen en de intensiteit schatten. Een radarbeeld is dus geen gewone foto van de wolken en evenmin een directe meting van elke regendruppel op de grond. Aanvullende radartechnieken kunnen bijvoorbeeld bewegingen langs de radarstraal of verschillen tussen neerslagsoorten onderzoeken. Er blijven beperkingen: bergen kunnen de straal afschermen en op grotere afstand meet het apparaat vaak hogere luchtlagen. Niet elke echo betekent dat regen precies daaronder de grond bereikt.


