Welke aanpassing van de poten helpt schaatsenrijders droog te blijven als ze op water staan?
Een schaatsenrijder maakt gebruik van de oppervlaktespanning van water. Zijn poten drukken het oppervlak licht in zonder het tijdens normaal stilstaan te doorbreken. Samen met de bijzondere bouw van de poten maakt dit het verblijf op het wateroppervlak mogelijk. De poten dragen heel fijne waterafstotende haartjes. Ze bemoeilijken het nat worden en verdelen de belasting over de contactzones. Schaatsenrijders staan dus niet op een vaste huid; de draagkracht ontstaat door eigenschappen van het vloeistofoppervlak en aanpassingen van het dier. De pootparen hebben ook verschillende taken bij het vangen, voortbewegen en sturen. Oppervlaktespanning is hier de doorslaggevende watereigenschap, maar is op zichzelf niet voldoende. Deze vraag gaat over de aanpassing van de poten. Zonder een passende lichaamsbouw zou niet elk willekeurig insect hetzelfde effect kunnen benutten.


