Welke deeltjes gebruikt het onderzoeksproject ScanPyramids om het interieur van de oude Egyptische Grote Piramide te onderzoeken?
ScanPyramids maakt gebruik van muonen. Deze deeltjes ontstaan in de atmosfeer door reacties veroorzaakt door kosmische straling. Sommigen bereiken de grond en kunnen ook dikke rotslagen doordringen. Onderzoekers hebben daarom geen op de piramide gerichte deeltjesbron nodig: zij gebruiken detectoren om natuurlijk binnenkomende deeltjes te meten. Het aantal muonen dat vanuit een bepaalde richting een detector bereikt, hangt gedeeltelijk af van hoeveel materiaal er langs hun pad ligt en hoe dicht het is. Als er een leegte is, kunnen er meer deeltjes binnenkomen dan door continu dichte steen. Veel metingen, vergeleken met modellen, geven aanwijzingen voor de interne dichtheidsverdeling. Deze methode wordt muonradiografie genoemd. In 2017 rapporteerde het team een voorheen onbekende grote leegte boven de Grote Galerij. De publicatie gaf een minimale lengte van 30 meter en bevestigde het signaal met drie verschillende detectortechnieken. Zo'n signaal is geen foto van een schatkamer: de meting alleen onthult noch de inhoud, noch het oorspronkelijke doel van de leegte. De antwoordillustratie toont een voorbeeld van een deeltjesspoor. Het detecteren van een leegte vereist echter een statistische analyse van veel deeltjes.


