Gdzie znajdowały się niezwykłe kły Deinotherium?
Deinotherium był wymarłym trąbowcem i jednym z najbardziej niezwykłych krewnych współczesnych słoni. Jego najbardziej uderzającą cechą były dwa duże kły mocno osadzone w dolnej szczęce. Początkowo biegły w dół, a następnie zakrzywiały się do tyłu. Jednak Deinotherium nie miał porównywalnych kłów w górnej szczęce. To właśnie ta anatomia w przeszłości prowadziła do błędnych interpretacji. Muzeum Historii Naturalnej w Moguncji donosi, że dopiero odkrycie całej żuchwy pokazało, jak w rzeczywistości ułożone były niezwykłe kły. Deinotheria należała do wcześnie pomyślnej gałęzi trąby (Proboscidea). Żyły przez bardzo długi okres od miocenu do wczesnego plejstocenu i występowały w Afryce, Europie i Azji. Nie można jednoznacznie udowodnić, do czego używano kłów zakrzywionych w dół. Powszechnie uważa się, że Deinotherium używało go na przykład do usuwania kory drzew lub wyrywania roślin wodnych.
Wyraźne kły Deinotherium znajdowały się w dolnej szczęce i były zakrzywione w dół i do tyłu.


