Czego głównie używał Hesperornis do poruszania się po wodzie?
Hesperornis był dużym, nielotnym ptakiem wodnym żyjącym w późnej kredzie. Jego skrzydła uległy znacznej atrofii, natomiast tylne nogi były wyjątkowo mocne i przystosowane do pływania. Dlatego badania anatomiczne klasyfikują Hesperornithiformes jako wysoce wyspecjalizowanych nurków poruszających się na nogach. W przeciwieństwie do pingwinów Hesperornis nie generował głównego napędu podwodnego za pomocą skrzydeł. To zadanie przejęły jego mocne nogi – na wzór podstawowej zasady współczesnych nurów czy perkozów. Rozwojowi tych ekstremalnych adaptacji do nurkowania w Hesperornis towarzyszyła całkowita utrata zdolności do latania. Jeszcze bardziej niezwykła była jego czaszka: Hesperornis miał prawdziwe zęby. Badania jego skamieniałego uzębienia wykazały cienkie szkliwo i specjalne przyczepienie zębów w szczęce – połączenie, które u współczesnych ptaków całkowicie zanikło.
Hesperornis był nielotnym ptakiem nurkującym żyjącym w późnej kredzie, którego główny napęd w wodzie pochodził z potężnych tylnych nóg.


