Czym zęby większości gatunków Quinkana różniły się od zębów wielu współczesnych krokodyli?
Quinkana była wymarłym australijskim krewniakiem krokodyli z grupy Mekosuchinae. U większości gatunków szczególnie wyróżniały się tak zwane zęby ziphodontowe: były spłaszczone bocznie i miały ząbkowane krawędzie tnące — przypominały raczej małe noże do mięsa niż stożkowate zęby chwytne wielu współczesnych krokodyli. Ten kształt zębów jest bezpośrednio potwierdzony przez skamieniałości. Wyjątkiem była Quinkana meboldi, której krawędzie zębowe nie były ząbkowane. Kształt zębów ziphodontowych odpowiada drapieżnemu trybowi życia, w którym mięso można było rzeczywiście ciąć. Muzeum Queensland opisuje Quinkanę jako mięsożercę o ostrych, ostrzowatych zębach. Quinkana jest również często rekonstruowana jako niezwykły, lądowy krewniak krokodyli. Znaleziska z jaskiń i inne cechy anatomiczne uznaje się za przesłanki lądowego trybu życia; stopień jej przystosowania do życia na lądzie jest jednak naukowo mniej pewny niż kształt zębów. Niektóre gatunki Quinkana osiągały znaczne rozmiary. Muzeum Queensland podaje możliwą maksymalną długość około 5–6 metrów, podczas gdy popularne rekonstrukcje czasami zakładają jeszcze większe rozmiary.
Większość gatunków Quinkana miała zęby spłaszczone bocznie i ząbkowane krawędzie tnące; Quinkana meboldi była znanym wyjątkiem bez takich ząbkowań.


