18. yüzyılın sonlarında hangi mobilya üslubu düz, aşağı doğru incelen ayaklar ve düzenli süslemelerle antik örneklere yöneldi?
Bu özellikler neoklasisizme aittir. Tasarımcılar antik sanat ve mimariyi örnek alarak bunların biçim dilini iç mekânlara ve mobilyalara taşıdı. Düz çizgiler, belirgin bölümler ve küçük sütunlar, akantus yaprakları ya da antik çağdan esinlenen frizler gibi motifler bu etkiyi destekleyebiliyordu. Arkeolojik keşifler ve eğitim amaçlı geziler, antik biçimlere ilgiyi artırdı. Ancak mobilya yapımında yalnızca antik döşemelerin kopyaları ortaya çıkmadı: dönemin ihtiyaçları için yeni oturma ve yazı mobilyaları tasarlandı. Bir sandalyenin ayağının düz olması, mobilyayı güvenle tarihlendirmeye tek başına yetmez. Bu özellik; oranlar, süslemeler, yapı ve kökenle birlikte anlam kazanır. Görsel, bu neoklasik özelliklerin ideal bir birleşimini gösterir.


