In laagten op de diepe zeebodem liggen soms vloeistofpoelen die op onderwatermeren lijken. Hoe verschilt hun vloeistof van het omringende zeewater?
De vloeistof in deze onderwaterpoelen is bijzonder zout water, ook wel pekel genoemd. Door het hoge gehalte aan opgeloste zouten heeft ze een hogere dichtheid dan het omringende zeewater. Daardoor kan ze over de zeebodem stromen en zich in laagten verzamelen. Tussen gewoon zeewater en de geconcentreerde pekel ontstaat een zichtbaar grensvlak. Daardoor lijkt de poel op een meertje met een eigen oppervlak en oever. Bij verstoring kunnen er zelfs golven ontstaan. Boven dat oppervlak bevindt zich echter nog steeds zeewater, geen lucht. Dichtheid beschrijft hoeveel massa een bepaald volume bevat. Een liter geconcentreerde pekel heeft meer massa dan een liter van het omringende zeewater. De dichtere vloeistof ligt daarom onderaan. Het grensvlak is geen vast vlies of ondoordringbare wand; de gelaagdheid betekent niet dat mengen in principe onmogelijk is. Het zout kan afkomstig zijn uit oude zoutafzettingen onder de zeebodem. Als het opgelost in water omhoogkomt, kan het deze poelen voeden. Deze schijnbare onderwatermeren laten zo een samenspel zien tussen geologische processen en de eigenschappen van water.


