W zagłębieniach głębokiego dna morskiego występują czasem zbiorniki cieczy przypominające podwodne jeziora. Czym ich ciecz różni się od otaczającej wody morskiej?
Ciecz w tych podwodnych zbiornikach to szczególnie słona woda, nazywana solanką. Duża zawartość rozpuszczonych soli sprawia, że ma większą gęstość niż otaczająca woda morska. Może więc spływać po dnie i gromadzić się w zagłębieniach. Między zwykłą wodą morską a stężoną solanką powstaje widoczna granica. Dzięki niej zbiornik przypomina małe jezioro z własną powierzchnią i linią brzegową. Zaburzenia mogą nawet wywołać tam fale. Nad tą powierzchnią nadal znajduje się jednak woda morska, a nie powietrze. Gęstość określa, ile masy przypada na daną objętość. Litr stężonej solanki ma większą masę niż litr otaczającej wody morskiej. Dlatego gęstsza ciecz znajduje się niżej. Granica nie jest sztywną błoną ani nieprzepuszczalną ścianą; takie uwarstwienie nie oznacza, że mieszanie jest zasadniczo niemożliwe. Sól może pochodzić z dawnych złóż soli pod dnem morskim. Gdy unosi się rozpuszczona w wodzie, może zasilać te zbiorniki. Te pozorne podwodne jeziora pokazują więc współdziałanie procesów geologicznych i właściwości wody.


