Która grupa głosek otrzymała systematycznie własne litery w alfabecie greckim, w odróżnieniu od wzorca fenickiego?
Alfabet grecki rozwinął systematyczny zapis samogłosek za pomocą własnych liter. W tym celu między innymi nadano nowe zastosowanie znakom wzorca fenickiego dla głosek używanych inaczej w grece. Samogłoski stały się dzięki temu regularnie zapisywanymi częściami wyrazów. System fenicki notował głównie spółgłoski. Czytelnicy uzupełniali potrzebne samogłoski na podstawie znajomości języka i kontekstu. Taki system nie jest niepełny w znaczeniu nieprzydatności na co dzień; odpowiada określonym warunkom językowym. Znaczenie greckiej adaptacji polega na zasadzie przedstawiania głosek. Nie wynika z tego, że pismo wynaleziono dopiero wraz z tym alfabetem ani że każdy późniejszy alfabet wywodzi się z niego bezpośrednio, bez etapów pośrednich. Historia pisma to sieć zapożyczeń i zmian.


