Jaka cecha konstrukcyjna wyróżniała halę londyńskiego dworca St Pancras otwartą w 1868 roku?
Duża rozpiętość pozwalała przekryć halę bez podpór pośrodku. Tory, perony i ciągi komunikacyjne mogły znaleźć się pod wspólnym dachem bez dodatkowego rzędu wewnętrznych kolumn dzielących przestrzeń. Ukończona w 1868 roku hala St Pancras pokazuje możliwości dziewiętnastowiecznego budownictwa żelaznego. Jej projekt kojarzony jest przede wszystkim z inżynierem Williamem Henrym Barlowem. Szerokie łuki nie tylko robiły wrażenie, ale też odpowiadały na konkretną potrzebę przestrzenną kolei. Dworzec oczywiście składał się nie tylko z dachu. Planowania wymagały także tory, dojścia, zaplecze i połączenia z miastem. Hala szczególnie wyraźnie pokazuje jednak wzajemny wpływ nowych konstrukcji i rosnących wymagań transportu kolejowego. Obraz jest rekonstrukcją historyczną, a nie fotografią współczesnej pracy dworca.


