Wat mocht een particulier schip met een kaperbrief tijdens een zeeoorlog?
Een kaperbrief was een machtiging van de overheid om met particuliere schepen oorlog te voeren op zee. Tijdens een zeeoorlog mochten gemachtigde particuliere schepen vijandelijke koopvaardijschepen buitmaken: ze aanhouden en overnemen. Deze kapers handelden met toestemming van de staat. Dat onderscheidde hen juridisch van piraten, die zonder zo’n machtiging schepen overvielen. De machtiging was geen vrijbrief voor willekeurige overvallen. Ze gold binnen de betreffende oorlog en onder vastgestelde voorwaarden. Buitgemaakte schepen en ladingen werden prijzen genoemd. Een prijsgerecht kon bepalen of de inbeslagname rechtmatig was. Na erkenning en verkoop werd de opbrengst in vastgelegde aandelen verdeeld onder betrokkenen, zoals geldschieters, scheepseigenaren, de kapitein en de bemanning. Voor staten was kaapvaart een manier om particuliere schepen en bemanningen tegen de vijandelijke zeehandel in te zetten. Het vooruitzicht op buit maakte zulke tochten aantrekkelijk voor deelnemers. Die staatsmachtiging verklaart waarom gewapende particuliere schepen in historische verslagen niet automatisch piratenschepen zijn.


