Hoe kozen veel piratenbemanningen in het begin van de 18e eeuw hun kapitein?
Veel piratenbemanningen kozen hun kapitein door te stemmen. Het ambt hoefde dus niet te worden geërfd en ging ook niet automatisch naar de oudste zeeman. Verloor een kapitein het vertrouwen van de bemanning, dan kon die hem ook afzetten. Het woord ‘veel’ is belangrijk: niet elke piratenbemanning was op dezelfde manier georganiseerd en niet elke kapitein kwam op dezelfde manier aan het roer. Ook het samenleven aan boord werd vaak geregeld door onderling afgesproken regels. Deze scheepsartikelen konden bepalen hoe de buit werd verdeeld, welke straffen op overtredingen stonden en welke vergoeding gewonde bemanningsleden kregen. De bemanning was dus zeker niet alleen een groep die ieder bevel van een onbeperkte alleenheerser moest opvolgen. Die inspraak maakte piraterij echter niet vreedzaam of rechtvaardig tegenover buitenstaanders. Ze regelde de samenwerking binnen een bemanning die met haar overvallen anderen schade toebracht. Het beeld van een volkomen wetteloos piratenschip is daarom even misleidend als het romantische idee van piraten als rechtvaardige helden.


