Jak wiele pirackich załóg wybierało kapitana na początku XVIII wieku?
Wiele pirackich załóg wybierało kapitana w głosowaniu. Stanowisko nie musiało więc być dziedziczne ani automatycznie przypadać najstarszemu marynarzowi. Jeśli kapitan tracił zaufanie załogi, mogła go również odwołać. Słowo „wiele” jest ważne: nie wszystkie pirackie załogi organizowały się jednakowo i nie każdy kapitan obejmował stanowisko w ten sam sposób. Wspólne życie na pokładzie często regulowały uzgodnione zasady. Takie artykuły okrętowe mogły określać podział łupów, kary za łamanie reguł i odszkodowania dla rannych członków załogi. Załoga nie była zatem jedynie grupą zobowiązaną wykonywać każdy rozkaz nieograniczonego władcy. Ten udział w decyzjach nie czynił jednak piractwa pokojowym ani sprawiedliwym wobec osób spoza załogi. Regulował współpracę wewnątrz grupy, której napady krzywdziły innych ludzi. Obraz całkowicie pozbawionego reguł statku pirackiego jest więc równie mylący jak romantyczna wizja piratów jako sprawiedliwych bohaterów.


