Dlaczego Megatherium było w stanie stanąć na tylnych łapach?
Megatherium americanum był jednym z największych znanych leniwców naziemnych. Mógł ważyć do około czterech ton – mniej więcej tyle samo, co duży słoń byk. Wychowany na tylnych łapach osiągał wysokość około 3,5 metra. Masywne tylne nogi i potężny ogon pozwoliły Megatherium unieść przednią część ciała. Dzięki temu mógł używać długich przedramion do dosięgania wyższych roślin i przyciągania gałęzi do siebie. Amerykańskie Muzeum Historii Naturalnej opisuje również pionizację jako sposób dotarcia do liści i owoców na wyższych gałęziach. Pomimo swoich masywnych pazurów Megatherium było przeważnie lub prawdopodobnie całkowicie roślinożerne, sądząc po dostępnych danych dotyczących izotopów i diety. Badania chemiczne zębów i dalsze analizy żywieniowe jednoznacznie wskazują na roślinożerny tryb życia. Megaterium żyło w Ameryce Południowej. Skamieniałości Megatherium americanum znane są m.in. z Argentyny, Urugwaju i Boliwii. Gatunek przetrwał mniej więcej do przejścia z plejstocenu do holocenu i dlatego istniał w Ameryce Południowej w tym samym czasie co ludzie.
Megatherium mogło utrzymać się na tylnych łapach i ogonie, aby dosięgnąć wyżej rosnących liści, owoców i gałęzi.


